Thursday, December 14, 2006

Σαν χθες

Σκέφτεσαι στιγμές πώς είναι η ζωή σου
Κομμάτια μισά και συνδετικοί κρίκοι που έσπασε ο υποκριτής χρόνος
Κλειδαριές ασφαλείας σκουριασμένες απ’ τον πόνο
Και το κλειδί της ευτυχίας σπάει με το πρώτο γύρισμα

Tuesday, October 31, 2006

Ήθελες να φύγεις

Ήσουν αποφασισμένη να φύγεις από κοντά μας, αλλά όταν ήρθε η ώρα κι ένιωσες έτοιμη, ξαφνικά λιγοψύχησες.
Αμέτρητα γιατί γυρίζουν στο μυαλό σου.
Τώρα η σκέψη όλων θα είναι εις βάρους σου.
Θα σε βλέπουν με οίκτο μαζί και περιφρόνηση.
Θα αναρωτιούνται γιατί να το κάνεις και θα βρίσκουν μόνοι τους ψεύτικες αλήθειες, για να ικανοποιούν την ευγενική αρρώστια τους.

Sunday, October 29, 2006

Παράδοση

Ζεστό ποτάμι μου ζεσταίνει το μυαλό.
Με ταξιδεύει σε άλλους κόσμους, πλάνους.
Όπου οι συνειδήσεις εξαγοράζονται για λίγα γραμμάρια αργής ανάσας και προδοσίας.
Πίστεψα και εγώ σ’ αυτούς.
Όλα τα πέταξα και τίποτα δεν κράτησα για μένα.
Προχωρώ και τα μάτια μου είναι δεμένα σφιχτά ένα μαύρο μαντήλι.
Δε βγάζω μιλιά και ακολουθώ αβέβαια την μοίρα μου.
Δεν υπάρχει προτίμηση και η παράδοση ζεσταίνει τα κόκαλα.
Καυτός ιδρώτας μου δροσίζει το κορμί.
Παράξενα που εξασθένισε ο άνεμος!
Παραλύω στην επίθεση και αποφεύγω ανεκτικά την άμυνα.
Δεν περνάει απ’ το νου μου ότι λίγος καιρός έμεινε και εγώ θα ικετεύω για να ζήσω
Σε έναν αισιόδοξο καιρό
Τα μαύρα πουλιά της ψυχής δεν πετούν ποτέ ψηλά, μόνο σκύβουν το κεφάλι και εξαφανίζοται από το πέρασμα του χρόνου

Saturday, October 21, 2006

Πορεία

Ξέμεινε από τον κόσμο λίγη χαρά για μένα;
Στα μονοπάτια της ζωής περιπλανιέμαι μόνη
Πολύς ο πόνος και ο δρόμος στενός
Πέτρες μικρές και μεγάλες και εγκατάλειψη
Κανείς δεν παίρνει τον ίδιο δρόμο με μένα
Όλοι από διαφορετικές κατευθύνσεις οδηγούνται
Στοιχειωμένα δέντρα απλώνουν τα γυμνά κλαδιά τους
Για να με κατασπαράξουν
Τρομαγμένα πουλιά και τρομαχτικές μορφές μου φωνάζουν
Να μη γυρίσω πίσω ( αύγουστος 1997 )

Tuesday, October 10, 2006

Μέλλον

Τα πάντα γίνονται στο μέλλον
γι' αυτό και εμείς
φτάνουμε καθυστερημένα
πάντα

Friday, October 06, 2006

Ύπνος

Ο ύπνος είναι η πιο μεγάλη απάτη
γυρνά ο εφιάλτης της ζωής τη νύχτα
σέρνει τα βήματά του βαριά
μέσα στο δικό μου δωμάτιο
ανασα χωρίς θόρυβο, χτύπος χωρίς ζωή
χέρια απλωμένα προς κάθε διέξοδο
αόρατοι τοίχοι καλύπτουν την έξοδο απ’ τ’ όνειρο
και μένω μόνη στεγνή, χωρίς το παράπονο
ζητάω αέρα απ’ το κλειστό παράθυρο
το φως λιγοστεύει στο πέρασμά του
η ανάσα βαραίνει απειλητικά.
Ο χρόνος σταμάτησε την αυγή.

Monday, October 02, 2006

Μια μέρα

Είδα τον ουρανό ν' αλλάζει χρώματα
Άνθρωποι χτεσινοί και σημερινοί έχουν σημαδέψει το μυαλό μου
Ανύπαρκτες σχέσεις στης χαμένης άνοιξης το απόλυτο
Χρειάζομαι έναν χειμώνα για ν' ακροβατώ και να συμφιλιώνομαι με τη ζωή
Όλοι χρωστάμε μια επιστροφή
Ο χρόνος τρέχει πιο γρήγορα απ' τα συναισθήματα
με μια αόρατη ζυγαριά να μας κεντρίζει τις ψυχές
Ένας σίγουρος, ακίνδυνος γκρεμός με νικάει
Και αφήνομαι στον ίλιγγο

(16/8/1997)

1

we are accidents waiting to happen